نقد و بررسی فیلم سینمایی ساحره ؛ سینمایی که افسوس شد!

داوود میرباقری فیلمسازی توانا بود و در دوره‌­ای از فیلمسازیاش نیز فیلم‌های خوبی ساخت. فیلمسازی که اخیرا مانند بسیاری دیگر از فیلمسازان، و به ورطهی ساخت سریال‌های سفارشی و تلویزیونی افتاده است. فیلم سینمایی ساحره فیلمی پر حس و اتمسفردار است. فیلمی که حس و فضا را به خوبی می‌­پرورانَد، در تماشاگر رسوخ میکند، و درون او ماندگار میشود. داستان فیلم در مورد یک دختر دانشجوی شهرستانی است که بازیگر تئاتر است. و آرمان و آرزویش موفقیت در رشته‌­اش است. شبی یکی از دوستانِ کارگردان تئاتری که رعنا در آن ایفای نقش می‌­کند، به تماشای اجرا می‌‌آید و در همان دیدار، دلباخته‌­ی رعنا می‌شود. بهرام که از خانواده‌‌ای اصیل و اشرافی است، بالاخره با رعنا ازدواج می‌‌کند. اما اصیل بودن، مقررات و سنت‌های این گونه خانواده‌­ها رفته‌­رفته دست و پای رعنا را می‌­بندد. اما رعنا همچنان می‌کوشد با تمام این مشکلات کنار بیاید و خانواده‌ی تازه‌­اش را در اولویت قرار دهد. اما ماجرایی پیش می‌­آید که دیگر از توان رعنا خارج است. و او نمی‌­تواند با آن کنار بیاید. رعنا از رفتارهای مشکوک بهرام، حس میکند که کسی در آن خانهی بزرگ و اشرافی زندگی میکند، که از چشم او پنهان مانده است. و بهرام حضور او را مخفی میکند.

موزیک فیلم عالی است. و تمام دقایق فیلم را تبدیل به لحظاتی حسی نموده است. البته فیلمبرداریِ خلاقانه نیز در به وجود آمدن این فضای پر حس و این اتمسفرِ گیرا، نقش زیادی بازی میکند. تصاویر خاصی که کیفیتی رویاگون به فیلم سینمایی ساحره دادهاند و کیفیتی دستنیافتنی به فضای دیداری فیلم سینمایی ساحره بخشیده‌اند. استفاده از رنگ در این فیلم نیز عامل مهم دیگری است که نقش زیادی در به وجود آمدن این اتمسف داشته است. اما مسئلهی مهمی که نقشش در ایجاد این اتمسفر، بیش از آنچه که به نظر می‌‌رسد قابل بررسی است، تمهید دوبله است. دوبلهی بی­نظیرِ این فیلم، گویی کیفیت دیگری به بازیگر بخشیده است، و روح دیگری از او به نمایش میگذارد.

اما مشکلات فیلم بیش از هر چیز به فیلمنامه بازمی‌گردد. و بسیاری از کنشها، گرچه در کارگردانی به خوبی جمع و جور شدهاند، اما چندان مستحکم نیستند. برای نمونه جایی که بهرام تبر برمی‌‌دارد و به طبقه بالا می‌رود، به نظر می‌رسد که هنوز به کلایمکس یا اوج دراماتیکِ بازیگری‌­اش نرسیده است. همچنین ازدواج بهرام و رعنا نیز کمی سردستی و زودگذر برگزار می‌­شود. مشکل دیگر باورناپذیریِ روسری یا همان پارچه تحمیلی‌ای است که رعنا دائما در خانه بر سر دارد. البته این مشکل، مختص این فیلم نیست و سالهاست که فیلمهای ایرانی را تا سطح زیادی باورناپذیر نموده است. اما در فیلم سینمایی ساحره به‌دلیل تاکید بیش از حد بر کنشها و زندگی زنانه، این مشکل بیشتر آزاردهنده است. البته این مشکلی است که توسط فیلمسازان باید حل شود و نیازمند مقدار متوسطی از هویت و اتحاد است؛ مفاهیمی که گویی در سینمای امروز ایران نایاب شده‌­اند.


شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.