واکنش‌های اولیه منتقدان به «شنای پروانه» ساخته محمد کارت؛ خون و خیانت، شیشه و شرارت

به نظر می‌رسد در روز دوم جشنواره به فیلمی رسیده‌ایم که منتقدان در پردیس ملت و تماشاگران در سینماهای مردمی بر سر آن به اتفاق‌نظر نسبی رسیده‌اند. «شنای پروانه» اولین فیلمی است که در روز دوم به نمایش درآمد و کمتر کسی را در میان منتقدان عصبانی یا ناامید کرد. می‌توان گفت واکنش اکثر منتقدان به «شنای پروانه» این است که با فیلمی استاندارد و قابل‌قبول مواجهیم. نمایش جسورانه فضاهای خشن پایین‌شهر، دوربین پرتنش و موقعیت‌های ملتهب مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم است.
قصه یا یک قتل ناموسی آغاز می‌شود و بعد با روایتی نوآر در خیابان‌ها برای یافتن یک معما همراه می‌شویم.
جواد عزتی، امیر آقایی، پانته‌آ بهرام به همراه لشگری از نابازیگران به روایت محمد کارت در اولین فیلم بلندش جان بخشیده‌اند.
در ادامه، واکنش اولیه تعدادی از منتقدان به «شنای پروانه» را در فیلیمو شات مرور می‌کنیم.


علی ملاصالحی: اولین تجربه محمد کارت، یک نوآر معمایی است که لباس فیلم اجتماعی پوشیده. حالا فیلم‌های مرتبط با طبقه‌ فرودست، با سعید روستایی و حالا محمد کارت درحال تجربه بهترین دورانشان هستند.

مریم قربانی‌نیا: اولین فیلم بلند محمد کارت (با قصه‌ای پرکشش و بازی خوب بازیگران) را می‌توان بهترین فیلم جشنواره تاکنون دانست. هرچند به نظر می‌رسد که از «مغزهای کوچک زنگ‌زده» ایده گرفته است، اما کارت ثابت کرد همچون آثار مستندش توانایی خلق آثار داستانی را هم دارد. «شنای پروانه» با ریتم درست و فرازوفرود به‌جا و گره‌هایی که به‌موقع شکل می‌گیرد و توسط مخاطب قابل پیش‌بینی نیست، در کنار بازی قابل‌تحسین بازیگران به‌ویژه جواد عزتی و کارگردانی خوب، فیلمی را شکل داده که موفقیت و گیشه خوبی را می‌توان برایش پیش‌بینی کرد.

بهنام شریفی: به‌عنوان فیلم اول، «شنای پروانه» اثر قابل‌توجهی است؛ هرچند ردپای سینمای روستایی و سیدی در این فیلم دیده می‌شود. پاره‌ای بی‌منطقی‌ها در روایت دیده می‌شود. افتتاحیه اثر انرژی بالایی دارد. جستجوی حجت به دنبال کسی که ویدئوها را منتشر کرده، نقطه ثقل روایت را به جهتی دیگر می‌برد؛ جستجویی به دنبال هویتی مخدوش. محمد کارت پس از تجربه‌های خوبش در سینمای مستند، گام اول را در سینمای داستانی محکم برداشته است.

کتایون کیخسروی: با نمایش «شنای پروانه» یخی که در روز اول جشنواره وجود داشت، آب شد؛ چرا که این فیلم، ریتم نسبتا خوشایند، داستانی نسبتا قابل توجه و بازی‌های خوبی دارد. هرچند بازی‌های خوب دو بازیگر مرد اصلی فیلم متداوم نیست.
جواد عزتی کار سختی به عنوان بازیگری دارد که تقریبا در تمام صحنه ها حضور دارد اما او هنوز برای کسی که ۵ سال را پشت میله های زندان گذرانده، زیادی اتوکشیده است. کارگردان توانسته حتی از بازیگرهای نقش‌های کوتاه، بازی‌های خوبی بگیرد.

امین مبینی: روز دوم جشنواره و «شنای پروانه» که بالاخره چراغ اول را روشن کرد. در سینمای رئالیستی، هرگاه فیلمساز درباره جهانی فیلم بسازد که آن را به نحوی تجربه کرده است و از آن شناخت مستقیم دارد، شانس بالایی برای موفقیت دارد. افزون بر آن‌که محمد کارت از همین فیلم نخست، ضرب شست خود را نشان داده. کارگردانی مسلط و قدرتمندانه «شنای پروانه» باعث می‌شود در طول زمان ۱۲۰ دقیقه‌ای فیلم حواسمان کمتر به ایرادات فیلمنامه پرت شود. جواد عزتی بی‌شک از شانس‌های اصلی جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد خواهد بود.

سید آریا قریشی: در سینمایی که عموماً از خلق قهرمان می‌ترسد، کارت در اولین ساخته‌اش قهرمان خلق می‌کند. دستمایه اولیه فیلم، پتانسیل زیادی برای تبدیل به اثری در همدلی با ضدقهرمان عصبی داشت اما کارت (علی‌رغم تصویر تیره‌وتاری که از شهر نشان می‌دهد و آن را در نورپردازی کم‌مایه سکانس‌های پرتعداد شب شهر می‌بینیم) فردیت قهرمان را برجسته و شخصیتی خلق می‌کند که منفعت فردی را بر مصلحت جمعی ترجیح می‌دهد؛ و این تصویری نیست که چندان در فیلم‌های این سال‌های سینمای ایران دیده باشیم. «شنای پروانه» نه‌فقط در بخش نگاه نو، که در بخش مسابقه هم می‌تواند یکی از مدعیان جشنواره امسال باشد.


شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.