گزارشی کوتاه از متن و حاشیه روز هشتم سی‌و‌هشتمین جشنواره فیلم فجر

روز هشتم جشنواره فجر چگونه گذشت؟ فیلیمو شات با پوشش کامل اخبار و حواشی در کنارتان خواهد بود.


کم‌رمق و پرحاشیه

روز هشتم جشنواره فیلم فجر در حالی کار خود را در کاخ رسانه‌ای آغاز کرد که شاهد یکی از کم‌رمق‌ترین روزهای این جشنواره از جهت کیفیت تولیدات بودیم. فیلم‌های به نمایش درآمده این روز به‌شدت ناامیدکننده و حتی شبیه تله‌فیلم بودند. البته که در سانس آخر و در بخش خارج از مسابقه، فیلم «شین» به تهیه‌کنندگی و بازیگری شهاب حسینی به نمایش درآمد تا همراه با حضور حسینی در نشست خبری، شاهد یکی دیگر از کنفرانس‌های خبری جنجالی فجر سی‌وهشتم باشیم.

تجربه‌ای متفاوت و متعارض

«تعارض» نام فیلمی در بخش نگاه نو جشنواره امسال است که محمدرضا لطفی منتقد سینمایی آن را ساخته است. تجربه تماشای «تعارض» به دلیل زاویه خاص دوربین که قرار است همه‌چیز را از یک دوربین مداربسته به نمایش بگذارد، تجربه‌ای متفاوت روی پرده نمایش است. البته که اگر این نوع خاص فیلمبرداری دقیقا از داخل همان دوربین مداربسته اتفاق می‌افتاد، فیلم را جذاب‌تر می‌کرد اما شاید ریسک انجام آن برای یک کار سینمایی بالا باشد. اگرچه «تعارض» به خاطر رقم زدن همین تجربه متفاوت، مخاطبان کاخ رسانه‌ای و منتقدان را راضی از سالن به بیرون هدایت کرد، اما نکاتی منفی هم دارد که برطرف شدن آن‌ها می‌توانست تعارض‌های کمتری را ایجاد کند. داستان یک‌خطی و جذاب فیلم که ممکن است برای آدم‌های زیادی پیش آمده باشد، مربوط به شخصیتی است که از دوربین‌های مداربسته هراس دارد و دائما خود را در تعارض با آن‌ها می‌بیند. همین داستان یک‌خطی با روایتی غیرخطی به تصویر درمی‌آید و توان محمدرضا لطفی در کارگردانی اولین فیلم سینمایی‌اش را نشان می‌دهد. همچنین تماشای رضا بهبودی (که او را بیشتر در حال نقش‌آفرینی‌های تئاتری دیده‌ایم) بر روی پرده سینما به‌عنوان کاراکتر اصلی «تعارض»، به جذابیت این فیلم سینمایی اضافه می‌کند.

نمایش تله فیلم بر پرده سینما

یکی از جذاب‌ترین بخش‌های جشنواره فیلم فجر، بخش نگاه نو است که در آن اهالی رسانه و به‌ویژه منتقدان، تجربه‌های تازه را موردتوجه قرار می‌دهند؛ بااین‌حال در این دوره از جشنواره، بعضی انتخاب‌های هیئت انتخاب برای این بخش باعث تعجب شد. برای مثال، نمایش فیلمی مثل «پدران» که بدون شخصیت‌های اصلی تاثیرگذار و بدون کیفیت فنی بالا، صرفا یک فیلم کم‌خرج با داستانی در حد و اندازه یک تله‌فیلم بود باعث شد تا رمق از روز هشتم جشنواره فجر گرفته شود. این فیلم را سالم صلواتی با سابقه ساختن فیلم‌کوتاه و مستند به جشنواره آورده است و از هدایت هاشمی، علیرضا ثانی‌فر و گلاره عباسی در ترکیب بازیگرانش بهره گرفته . شاید سالم صلواتی باید «پدران» را یک‌بار دیگر از نو بسازد و با تغییر لوکیشن و بازیگرها و فیلمنامه‌نویسی دوباره، فیلمی را بسازد که متفاوت از «پدران» کنونی باشد.

ترس از تعقیب، ترس از انتقام

«من می‌ترسم» بهنام بهزادی، که «قاعده تصادف»، «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» و «وارونگی» را تا پیش‌ازاین از او دیده بودیم، یک فیلم تعجب‌برانگیز چه در نوع داستان و روایت و چه در بازیگری است. این تفاوت و تعجب را منتقدان با نگاهی مثبت پذیرفتند و «من می‌ترسم» را فیلمی برآمده از روح جامعه کنونی می‌دانند. داستانی که از روابط پنهانی و غیرپنهانی آدم‌ها شروع و به خشم و انتقام و جدایی ختم می‌شود. در «من می‌ترسم»، روایت‌های موازی از شخصیت‌های اصلی داستان را می‌بینیم که هرکدام در یک سمت ماجرا قرار دارند و نحوه برخوردشان با ترس و انتقام و خشمی که دچارش هستند متفاوت است. این بازیگران یعنی الناز شاکر دوست، پوریا رحیمی سام، امیر جعفری و ستاره پسیانی هستند که البته برخی نقدها هم به انتخاب شاکردوست برای این فیلم وارد است؛ به‌ویژه اینکه منتقدان، در بازی او جنبه تاثیرگذاری ندیدند. اما درخشش پیام از ابتدا تا پایان باز فیلم «من می‌ترسم» مهم‌ترین نکته مثبت کار است که تاثیرگذاری آن را بیش‌ازپیش می‌کند و بهزادی را به هدف اصلی خود می‌رساند. «من می‌ترسم» را باید به‌عنوان کاری متفاوت در کارنامه بهزادی ببینیم و پذیرای شکلی از فیلمسازی او باشیم که در بستر زمان اتفاق افتاده است.


شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.