نقد و بررسی سریال «برف شکن»؛ قطار آخر‌الزمانی به مثابه نظام سرمایه‌داری

سریال «برف شکن» (با عنوان اصلی «Snowpiercer») مجموعه‌ای پسا آخرالزمانی است که پخش آن از ماه می ۲۰۲۰ توسط شبکه تی‌ان‌تی آغاز شده است. تمام حس مرموز و عجیب این درام پادآرمان‌شهری مهیج از فضای خلق‌شده در داستان نشئت می‌گیرد. این مجموعه تلویزیونی با اقتباس از یک رمان گرافیکی فرانسوی و الهام‌گیری از فیلم سینمایی «برف‌شکن»، اثر بونگ جون-هو در سال ۲۰۱۳ ساخته شده است. ماجرای سریال ازاین‌قرار است که پس از تلاش ناموفق دانشمندان برای بهبود شرایط آب‌و‌هوایی کره زمین، عصر یخبندان جدیدی آغاز شده است. حالا آخرین بازماندگان از نسل انسان در یک قطار زندگی می‌کنند؛ قطاری برف‌شکن که همیشه در حال حرکت است. در نقد و بررسی سریال «برف شکن» با فیلیمو شات همراه باشید.


با شروع تماشای سریال «برف‌شکن» طولی نمی‌کشد که شما در فضای عجیب‌وغریب آن غوطه‌ور می‌شوید؛ این همان لحظه‌ای است که داستان به‌شدت برای شما آشنا به نظر می‌رسد. در وهله اول، دلیل این آشناپنداری حس قابل‌درک قطار است. طبقه مرفه و ثروتمند در بخش لوکس و مجلل قطار هستند و طبقه فقیر با کار کردن برای طبقه‌ی مرفهی که حتی اجازه لمسشان را نیز ندارند، قطار را به حرکت درمی‌آورند. درواقع ثروتمندان در بهشت زندگی می‌کنند و فقرا چیزی جز بیابانی خشک و بی‌آب‌و‌علف نمی‌بینند. این همان نکته‌ای است که ژاک لوب در کتابش، بونگ جون-هو در فیلمش و جاش فریدمن و گریم منسون در سریال «برف شکن» قصد نمایشش را دارند: نظام سرمایه‌داری.

نمایش نظام سرمایه‌داری چیز جدیدی برای این فرنچایز محسوب نمی‌شود؛ فیلم بونگ جون-هو نیز به شکلی بدیهی مفهومی مشابه را به تصویر می‌کشد. بونگ بعدها در فیلم «انگل» (با عنوان اصلی «Parasite» که ۴ جایزه اسکار دریافت کرد) هم به نظام کاپیتالیسم طعنه زد؛ فیلمی که در عوض یک قطار سورئال، از یک خانه برای اشاره به نگرانی‌های کارگردان استفاده کرده است. چیزی که در سریال «برف شکن» جدید است کندی نسبی دیالوگ کاراکترها و روایت داستان‌های پیش‌زمینه‌ای آن‌هاست.

نمایی از سریال برف شکن

موضوع دیگری که شاید جالب‌توجه باشد این است که حتی در میانه شکل‌گیری هرج‌ومرج، تحولات ناگهانی و سازمان‌دهی مجدد جهانی پیرامون وسیله‌ای عجیب برای حمل‌ونقل، مردم هنوز در مورد مسائل کلیشه‌ای صحبت می‌کنند؛ چیزی که نمی‌توان وقوع آن را در زندگی واقعی کتمان کرد. در حقیقت، در دنیای ما، مردم پس از شروع پاندمی ویروس کرونا هنوز هم قادر نیستند آن‌طور که باید در مورد مسائل مهم صحبت کنند. به نظر می‌رسد خالقان سریال «برف‌شکن» سعی دارند با حسی شاعرانه صحنه‌های اکشن را به تصویر بکشند؛ موضوعی که اگرچه ریسک بالایی دارد اما بی‌شک باعث تماشایی‌تر شدن مجموعه شده است.


معرفی فیلم سینمایی «برف‌شکن» و بهترین فیلم‌های علمی تخیلی مستقل قرن ۲۱ را در فیلیمو شات بخوانید


در سریال «برف‌شکن»، جنیفر کانلی نقش ملانی، رئیس مهمان‌نوازی قطار را ایفا می‌کند. او وظیفه ارتباط مهربانانه بین مسافران را بر عهده دارد و هرروز مسئول اعلام پیام‌های روزانه از سیستم صوتی قطار است. شاید جای تعجبی نباشد که شغل او باعث می‌شود رازهایی داشته باشد؛ رازهایی که روزبه‌روز بیشتر روی دوشش سنگینی می‌کنند و او را از دستیارش روث (با بازی آلیسون رایت، هنرپیشه سریال «آمریکایی‌ها» (The Americans)) جدا کرده‌اند. این انزوا موجب پیچیده شدن رابطه او با یک کارگاه سابق به نام آندره (با نقش‌آفرینی داوید دیگز، بازیگر تئاتر موزیکال «همیلتون» (Hamilton‎)) شده است. آندره یک انقلابی خودخوانده است که رهبری جنبش اعتراضی نوپا در واگن‌های پشتی را بر عهده دارد. او تنها کارآگاه باقیمانده روی زمین است و حالا با وقوع یک قتل باید شاهد تفسیر‌های هوشمندانه‌اش باشیم.

این همان چیزی است که باعث می‌شود سریال «برف‌شکن» به‌راحتی بتواند المان‌های سبک فیلم‌سازی نئو نوآر را به مخاطب انتقال دهد. مطمئناً یک کارآگاه قتل کاراکتر خوبی در این موقعیت محسوب می‌شود، به‌خصوص زمانی که هیچ کارآگاه دیگری باقی نمانده باشد. قاب‌بندی‌های پسا آخرالزمانی، خودآگاهی و ملودرام سریال را چندین درجه ارتقا داده‌اند. ما از وقوع اتفاقات بد گذشته آگاه هستیم: جهان کم‌وبیش به انتهای خود رسیده است. همانند دنیای مجموعه ‌فیلم‌های «بازی‌های گرسنگی» (با عنوان اصلی «The Hunger Games»)، فقرا و ثروتمندان دو جنبه افراط و تفریط داستان هستند که کمی اغراق‌آمیز به تصویر کشیده شده‌اند اما به‌وضوح مشخص است نداشتن بودجه‌ای نزدیک به فیلم‌های «بازی‌های گرسنگی» باعث شده خالقان سریال واقع‌گرایی بیشتری به خرج دهند.

نمایی از سریال برف شکن

سریال «برف‌شکن» شما را به کنجکاوی در مورد کاراکترهایش دعوت می‌کند. نویسندگان مجموعه شخصیت‌ها را در موقعیت‌هایی حساس قرار می‌دهند و دیدن واکنش‌های احساسی غیرقابل‌توصیف آنها لذت‌بخش است. یکی از بارز‌ترین نمونه‌های این موضوع در صحنه‌های آغازین هر قسمت دیده می‌شود؛ زمانی که یکی از کاراکتر‌ها شروع به تک‌گویی می‌کند. این مونولوگ روشی برای برجسته ساختن جهان سریال است و باید گفت بازیگران با زبانی ساده اما کاربردی به بهترین نحو از وظیفه خود برمی‌آیند.

تنها نگرانی موجود در مورد سریال «برف شکن» جاه‌طلبی آن است؛ موضوعی که ممکن است مسیر داستان را منحرف کند. خوشبختانه عملکرد بازیگرانی همچون کانلی، دیگز و رایت به‌قدری خوب بوده که خیالمان از آنها راحت باشد. نکته دیگر این است که منسون و فریدمن باید تلاش بیشتری کنند تا مخاطب واقعاً خود را درون قطار حس کند در غیر این صورت نمی‌توان از ریزش تماشاگران در فصل دوم جلوگیری کرد.

تماشای سریال برف شکن در فیلیمو

منبع: Variety

شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.